1918 Boz ay

"Dünya müharibədən çalxalanırdı. Qanlı döyüşlər ingilisləri, almanları, rusları, fransızları əjdaha kimi kamına çəkirdi. Ağır bombalar şəhərlərin külünü göyə sovururdu. Ərzurumda isə sakitlik idi. Otlar, çiçəklər dalğalanırdı. Rus əsgərləri redutun ətrafında təlim keçirdilər. Vera Molla İsmayıla aşiq olmuşdu və anlayırdı ki, bunu özünə etiraf etməyin vaxtı çatıb". "Boz ay" fərqli müstəvilərin eyni fəzada kəsişməsindən yaranan qeyri-adi ədəbi nümunədir. Əsərin nəhəng sütunları xatırladan mürəkkəb strukturu ilə özünəməx sus koloritə malik maraqlı üslubu arasında qurulmuş ideal balans təhkiyənin axıcılığını təmin edir və oxucunun diqqətini süjetə kilidləməyi bacarır. Dünyanın beşik kimi yelləndiyi 1918-ci ilin boz ayında Avropada, Rusiyada, Qafqazda hər gün dəyişən siyasi mənzərəni üfüqi müstəvi-də işıqlandırarkən müəllif insanların daxili aləmini də dərininə təftiş edir. Bu qarışıq dövrdə Osmanlının bətnində bəslənib dünyaya gələn "Böyük Ermənistan" səfsətəsi Təpəgöz kimi ayla, günlə deyil, saatla böyüyüb ətrafda özü kimi olmayan hər şeyi çənginə salıb çeynəməyə başlayır. Bir xalqın soyqırımı tarixinin ən qanlı səhifəsini ürək ağrısı ilə izləyərkən bir yandan da "Min bir gecə nağılları"ndakı kimi, hər hekayədə yeni bir ekzistensial sualla üzləşirik: İnsan cisminin ruhu daşıya biləcəyi ən kənar sərhəd haradadır? Qadağan olunmuş eşqin yazılmamış qanunlarla mübarizəsində Əsli və Kərəmdən bəri nələrsə dəyişibmi? Və nəhayət, "Sizi xalqlara və qəbilələrə ayırdıq" bəyanının cəngə və istibdada deyil, vəhdətdən doğan təkamülə və ümumbəşəri səadətə səslədiyini qəbul etməyin zamanı gəlməyibmi? "Kuluar Revyu"