
Heç sevdiyiniz insana görə qısqanclıq hiss edirsiniz? Bəs sevginin uğrunda özünü qurban verdiyin, var gücünlə qurban verdiyin, özünü buna sorğu-sualsız həsr etdiyin, özündən oğurladığın zamanlar necə? Sevdiyin üçün həmişə nəyəsə dözürsən, dözməlisən, əziyyət çəkməlisən və özünü çarəsiz hiss edirsən? Beləliklə, aşiq olmaqdan uzaqlaşdığınızın getdikcə daha çox fərqinə varırsınız? Bütün bunlar sevginin mütləq bir hissəsi kimi görünürsə, sevgi olduğunu düşündüyünüz bir hissdə itmişsiniz. Sevgi dözmək deyil, dözmək, həsr etmək və özünü bu yolda qurban vermək deyil. Sevgi barmaq izi kimi bənzərsizdir, lakin yaratdığı nəticələr baxımından universal təsirdir... Bunun üçün hər kəsin biliyi, səyi və düşüncə intizamı şəxsidir. Sevgi kortəbii deyil, öyrənilir. Ona görə də sevgisizlik də öyrənilmiş bir hərəkətdir. "Mən sevməyi seçirəm" demək təbii ki, təsirli və yaxşı motivasiya sayıla bilər, amma bu heç vaxt kifayət etmir... Sevgi üçün bilik, səy, düşüncə və təcrübə intizamı çox, çox lazımdır. Çünki, Fərabinin dediyi kimi, insan bilmədiklərinin düşmənidir. Sevgi qurulmuş bir təcrübədir... Sevgi olaraq düşündüyünüz qüsurları həyatınızdan sildiyiniz zaman səylərinizlə böyüyən bənzərsiz bir xoşbəxtlik, təhlükəsizlik və hüzur hissi qalacaq.