Ülviyyə Tahir ALJİR

Adı dırnaq içində verilməyən düşərgə. Bu düşərgədə repressiya illərində, həqiqətən, vətən xaini hesab edilən qadınlar yaşayıblar. Yaşayıblar? Bəli, bu sual saysız məsələləri özündə ehtiva edir. 26-cı nöqtə və ya ALJİR. Rəsmi sənədlərdə adı iki cür qeyd olunan bu düşərgə 16 il ərzində 20 mindən çox qadının taleyinə çevrilib. Qəfildən övladlarından, əzizlərindən, doğma yurdlarından qoparılan bu qadınlar həyat və ölüm arasındakı incə sərhəddə mübarizə aparıblar. Buz səhrasında alma bağları salmaq, tikiş fabriki qurmaq və son tikəni sağ qalmaq naminə dovşanlarla paylaşmaq... Qadın qəlbi nə boyda əzaba dözə bilər? Ziyalı və o yumşaq əllər islah düşərgəsində nələrə qadir ola bilər? Bəs körpələri əlindən alınmış analar, təcavüzə uğramış qadınlar? Görəsən, ALJİR-da əzabın hansı növü unudulmuşdu? Hansı növü tətbiq olunmamışdı? Ülviyyə Tahirin 1937-ci il repressiyasının qadın simasından bəhs edən bu romanında azərbaycanlı qadınların ALJİR-də apardığı mübarizədən bəhs olunur. Əsərdə uğrunda ölməyə hazır olduqları ideologiya tərəfindən məhv edilmək, yoxsa həqiqətin harada və necə olduğunu öyrənmək kimi sualların arasında can verməyin manifesti yazılıb. Bu manifestdə Şükriyyələr, Sənubərlər, Firuzələr və adı tarixin tozlu arxivlərində qalan saysız-hesabsız qadınların göz yaşları var.